Keizer Wilhelm II Admiraal van de Atlantische Oceaan door Graddy Boven 140 pagina´s In 1888 wordt Wilhelm II (1859-1941) de laatste koning van het in 1618 door Frederik Willem I, de Grote Keurvorst van Brandenburg (1620-1688), gestichte Pruisen en tevens de laatste keizer van Duitsland. Een energieke keizer vol ideeën over persoonlijke macht en privileges. Met de komst van Wilhelm II begint voor Duitsland een periode waarin de marine volledig tot bloei komt. In 2008 is het 110 jaar geleden dat een omvangrijke vlootwet door het Duitse parlement wordt aangenomen. Het geeft Wilhelm II financiële armslag om tijdens zijn bewind een daadkrachtige vloot op te bouwen, waardoor de confrontatie met de Engelse hegemonie op zee tot de mogelijkheden gaat behoren. De Duitse keizer wil nieuwe hoofdstukken aan de geschiedenis van de marine toevoegen. Een doel dat hij tot zijn aftreden in 1918 hardnekkig blijft nastreven. Wilhelm II is hoogstpersoonlijk bij de bouw van nieuwe oorlogsschepen betrokken, is een fervent wedstrijdzeiler, maakt maritieme kunstwerken, gaat per schip op vakantie en verblijft soms 200 dagen per jaar op zee. Tijdens de Eerste Wereldoorlog eindigt zijn maritieme ambitie in een nachtmerrie. De ongunstige afloop van de oorlog doet de keizerlijke marine ineenstorten en Wilhelm II moet noodgedwongen naar Nederland uitwijken. Daar leeft hij tot 4 juni 1941 in ballingschap op kasteel Huis Doorn. Keizer Wilhelm II – Admiraal van de Atlantische Oceaan beschrijft in vier artikelen de verschillende aspecten van Wilhelms maritieme droom. Alles staat wat hem betreft in het teken van de oorlogvoering op zee, want volgens de Duitse keizer ligt de toekomst van Duitsland op het water.